Hans, de mazzel!

Geheel tegen mijn zin in reisde ik vandaag af naar Driehuis, ik had daar helemaal niet willen zijn. Nooit niet, never nooit niet, maar vooral niet onder deze omstandigheden.
't Is -pak 'm beet- 4 uur 's nachts en ik lig in bed. Rusteloos draaien en naar het plafond staren, klaar wakker.

Ik kan en wil het (nog) niet bevatten, denk ik. Toch begint het langzaam maar zeker tot me door te dringen. De hele avond zie ik flitsen in mijn hoofd. De mooie speeches, de vele bloemen en de massaal toegestroomde aanwezigen (een goede 400, gok ik). Maar één beeld staat me nog kraakhelder op mijn netvlies. Het moment dat ik het pas echt begon te beseffen: Hans is niet meer. Hij is dood, levenloos. Verdomme.

Het bewuste moment, waarbij ik me spontaan een emotioneel wrak begon te voelen, vond plaats aan het begin van de ceremonie. Of iedereen wilde gaan staan, werd er gevraagd. Enkele seconden later speelt Coldplay hun Viva La Vida door de aula. De familie draagt de kist op hun schouders en terwijl de strijkers in Viva La Vida hun werk doen, wordt Hans naar de voorkant van de aula gebracht. Ik heb niemand kunnen ontdekken, die toen niet brak.

Iedereen heeft natuurlijk z'n eigen manier van verwerken. Mijn manier is een vrij harde en confronterende, but it works for me. Ik kijk naar de foto hiernaast en besef dan ineens dat -wat je daar ziet- niet meer bestaat. Die gezellige, vlotte man zul je nooit meer tegenkomen. Alles wat er nu nog van over is, is een hoopje as. De vertrouwde stem klinkt af en toe louter nog in gedachten, maar nooit meer ergens anders.

Op eigen benen staan (in dit geval letterlijk), is niet altijd vanzelfsprekend. Op dit soort momenten ga je kleine dingen in het leven weer waarderen. En eigenlijk is dat goed om te beseffen, je weet half niet hoe goed we het hebben hier. Toch spijtig dat ik daar tot op heden nog geen andere manier voor gevonden heb dan deze.

Hans, je lichaam is weg. Foetsie. Slechts een hoopje as rest. Maar je geest, die zal altijd blijven voortleven in de harten van heel veel mensen. Onvoorwaardelijk. Zelfs Hyves dacht vannacht nog aan je.

Tot volgende week, Hans? Als jij met Niels om 12:00 uur op station Hilversum staat kom ik jullie ophalen en gooi ik de studio voor jullie los, het pasje heb ik immers nog. Mazzel!

Reageren maar..