Het leven is eigenlijk helemaal niet leuk. Als je lekkere dingen eet dan word je ziek. Want lekkere dingen zijn ongezond. En als je die lekkere dingen toch blijft eten, ga je uiteindelijk dood. Maar voordat het zover is kom je eerst veel aan. Want in lekkere dingen zit veel vet en dat maakt je dik. Om weer af te vallen moet je sporten, maar sporten is niet leuk. Zeker niet als het moet. Dingen die moeten zijn niet leuk. Denk maar eens aan belasting betalen of aan naar het toilet gaan. Dat moet allemaal en dat is niet leuk. Dingen die leuk zijn, zijn vaak aan regels gebonden. Regels zijn niet leuk. Maar ze moeten wel. Dat is logisch, want anders zouden ze leuk zijn. Toen ik de havo doorliep moest ik boeken lezen. Tot dan vond ik boeken lezen erg leuk, maar dat stopte op het moment dat ik het moest. Vanaf dat moment was boeken lezen niet meer leuk. Ik heb sindsdien slechts sporadisch boeken gelezen. Anderhalve maand geleden ontmoette ik een Duits meisje dat prachtig kan zingen. Ze zong een aantal liedjes en ik complimenteerde haar. Ik zei "Ga vooral verder in de muziek". Dat was ze niet van plan. Nu mag ze zingen als ze zin heeft, dan moet ze zingen. En wat moet is niet meer leuk. Paul van Vliet heeft er ooit een prachtige conference over gemaakt. Je moet tegenwoordig zoveel. Moeten, moeten, moeten. Altijd maar dat moeten. "Dan is het zo fijn als de toneelmeester vlak voor de voorstelling zegt: Paul, je MAG beginnen." Prachtige tekst van Paul van Vliet. Hij snapt vast wel wat ik bedoel. De rest van de wereld misschien niet helemaal. Maar dat is logisch. Want de wereld is onnodig ingewikkeld. Niet leuk. Ongezond. Leven is dodelijk, wist u dat...?

De woning is vol. De bergruimte onder de woning is vol. De externe bergruimte is vol. Dus het is tijd om wat dingen weg te doen. Daarom heb ik vandaag een kleine opruiming gehouden. Het resultaat is een bescheiden lijstje van wat zaken die ik de deur uit doe. Indien iemand geïnteresseerd is in de onderstaande zaken, dan hoor ik het graag zo spoedig mogelijk. Klik op de artikelomschrijving voor een foto...!

Boek: Het Heelal
Erres CD-speler
Pioneer Cassettedeck
Akai Draaitafel (2 stuks)
Elac Luxe Draaitafel (licht defect)

De goederen zijn op afspraak bij mij af te halen. Laat een bericht achter via deze website of bel me op 06 20648869 als je belangstelling hebt...!

We hebben er weer een rel bij in de mediawereld. Erik de Zwart heeft geweigerd om jingles te maken voor het nieuwe radioprogramma van Robert Jensen. Jensen is onlangs door de leiding van Radio Veronica benaderd om de ochtendshow voor zijn rekening te nemen. En Erik de Zwart werkt ook voor dat station, hij is er niet alleen te horen als presentator, hij is er ook de station-voice. En een station-voice maakt in principe de jingles voor de verschillende programma's. Maar ja, het botert al jaren niet zo tussen Jensen en De Zwart. Jaren geleden werkte Erik de Zwart voor Noordzee FM en volgens weekblad Weekend was hij uiteindelijk blij dat hij Jensen eruit wist te werken bij die club. Nu wordt hij opnieuw met zijn rivaal geconfronteerd en daar zou hij niet zo blij mee zijn. Jensen heeft overigens niet veel vrienden, twee jaar geleden werd zelfs bekend dat Edwin Evers in zijn riante contract bij Radio 538 een Anti-Jensen-Clausule heeft laten opnemen. Kort gezegd komt het erop neer dat hij boetevrij mag vertrekken bij de zender wanneer de leiding zou besluiten om Robert Jensen binnen te halen. Tsja, dat zijn dan onze professionals. Soms lijkt het net op een lokale omroep...!

Een knap staaltje marketing. Stel je voor dat je alle sauzen van Calvé wilt uitbrengen onder je eigen huismerk. Met de knoflooksaus en de chilisaus zul je weinig problemen hebben, want dat zijn algemene namen. Maar de sambasaus van Calvé, een heerlijke saus voor bij het vlees met onder meer sambal als ingrediënt, kun je niet zomaar even adopteren. Die naam is vast beschermd en dus mag je die waarschijnlijk niet zomaar gebruiken. De afdeling marketing van het betreffende concern heeft zich over dit vraagstuk gebogen met een verrassend resultaat. De saus kreeg de naam "Rumbasaus" mee. Briljant gevonden...!

Waar het precies fout is gegaan...? Ik heb werkelijk geen idee. Stukjes vlees zouden we eten. Met wat schijfjes stokbrood en knoflookcrème. Het vlees hadden we inmiddels in huis en Masja zou de auto even tanken en vervolgens parkeren in de buurt. Ik belde vanuit de flat naar haar GSM-toestel om te laten weten dat we geen stokbrood meer in huis hadden. Nou ja, ik bedoelde eigenlijk baguettes. Van die afbakbroodjes die je voor 17 cent per twee in de supermarkt haalt. Het merk "Schoof" kan ik trouwens aanbevelen. Maar goed, ik gaf dus door dat er geen stokbrood meer in huis was. Ze zou meteen even doorlopen naar de supermarkt. En inderdaad...! Een klein half uur later arriveerde ze met een doos vol boodschappen. Aardappelsalade had ze gehaald. En kruidenboter. En rumbasaus, de eigen-merk variant op sambasaus van Calvé. En twee bakjes Surinaamse eiersalade. En een knijpfles met mayonaise. En een aantal andere dingen. Maar geen stokbrood. De enige boodschap waar ze eigenlijk voor weg ging, was niet gehaald. Maar goed, de winkels waren nog open en alles kwam uiteindelijk goed. Maar waar het nou precies fout is gegaan...? Ik heb werkelijk geen idee.

Goed, ik ben dus weer terug in Nederland na een kort bezoek aan Tsjechië. En omdat ik de internetverbinding die ik zaterdagavond uiteindelijk ter beschikking had nogal heb belast met het verzenden van foto's bleef er geen tijd meer over voor een verhaaltje op deze plaats, waarvoor excuses. Rare jongens hoor, die Tsjechen. Neem nou bijvoorbeeld de manier waarop ze een klok bouwen. Precies contra ten opzichte van onze klokken. Ik heb maar even een foto gemaakt van de klok in de 'zwarte toren', een voormalige uitkijkpost uit 1557 die tegenwoordig vooral als blikvanger dient. Hoe laat zou je zeggen dat het was op het moment van deze foto? Tien voor half twaalt? Mis...! Het was namelijk bijna vier uur. De grote wijzer geeft de uren aan, de kleine wijzer toont de minuten. Daar kom je al snel achter wanneer je de klok enige tijd observeert, maar als je alleen dit plaatje ziet heb je geen flauw benul. Een vervelende bijkomstigheid was bovendien dat de klok tien minuten voor liep, dus ik moest er steeds behoorlijk over nadenken hoe laat het eigenlijk was. En dat is niet handig als je werkt met een strak tijdschema...!

Dit bericht schrijf ik vanuit een hotelkamer in het Duitse plaatsje Weibersbrunn. Ik ben met een groep Nederlanders op doorreis naar de Tsjechische stad Klatovy, waar we morgen rond 14:00 uur verwachten te arriveren. De foto toont mijn uitzicht vanuit de hotelkamer. Een mooie kamer die het urenlang in de bus zitten wel weer voldoende compenseert. De groep waarmee ik reis vormt een delegatie van de muziekschool in Heemskerk en de leerlingen zullen zaterdag op het plein van Klatovy en zondag in de aldaar gelegen kerk optredens verzorgen. Dit alles in het kader van het 750-jarig bestaan van de stad. En ik mag er mooie verhaaltjes over schrijven voor de krant. Of ze in Tsjechië ook draadloos internet op de kamers hebben valt te bezien. Ik vrees het ergste, vooral omdat ik morgen en de nacht erna niet, zoals aanvankelijk gepland, verblijf in een hotel, maar in een internaat. Een kleine organisatorische wijziging heeft ertoe geleid dat mijn kamer is omgeboekt. Maar goed, we merken het vanzelf wel en als ik er door kom dan plaats ik wel weer wat...!

Ik heb voicemail van KPN uitgeschakeld. In eerste instantie alleen voor mijn zakelijke nummer, maar binnenkort waarschijnlijk ook voor mijn privé nummer. Ik ben namelijk hoogst ontevreden met deze dienst. Voicemail biedt de mogelijkheid om een antwoordapparaat te gebruiken via de servers van KPN. Op die manier kunnen mensen die je bellen een bericht inspreken en door voicemail te bellen kun je die berichten terugluisteren. Dat is althans een optie, maar ik maakte geen gebruik van die optie. Ik had een meldtekst ingesproken. Een meldtekst is een tekst waarin je een bepaalde boodschap kwijt kunt, die dan voor de beller wordt afgespeeld. Aansluitend is het voor de beller niet mogelijk om een bericht achter te laten. Daarmee voorkom ik dat mensen berichten inspreken die alweer achterhaald zijn wanneer ze door mij worden afgeluisterd. Ook voorkom ik dat mensen niets inspreken, maar zodanig veel lawaai maken op de achtergrond dat er wel iets wordt opgenomen. Bij het terugluisteren van de boodschap hoor je dan meestal alleen wat gerommel en aansluitend een klik. Erg demotiverend werkt dat. Maar goed, een meldtekst dus. Om te voorkomen dat voicemail ingeschakeld blijft staan zonder dat het gebruikt wordt, heeft KPN een limiet van een half jaar ingebouwd. Doe je niets, dan zal voicemail automatisch na dat half jaar weer ingeschakeld worden. De meldtekst vervalt dan en bellers krijgen opeens weer de mogelijkheid om een bericht in te spreken. Als dat systeem goed zou werken, zou ik daar prima mee kunnen leven. Want als je binnen een half jaar zelf even je eigen voicemail belt kun je de deadline weer met een half jaar verschuiven. Gewoon een kwestie van noteren in je agenda en na een maand of vijf even bellen. Klaar is Raimond, zou je denken. Niet dus. Elke keer wordt ik na een maand of drie, vier geconfronteerd met een voicemail waarvan de meldtekst is uitgeschakeld en waarop weer berichten kunnen worden ingesproken. Daar kom ik over het algemeen veel te laat achter. Meestal wanneer iemand me vertelt dat hij recent een bericht voor me heeft ingesproken. Huh...? Dat hoort helemaal niet te kunnen...! Maar goed, ik ben er dus klaar mee. Geen voicemail voor mij zolang het systeem niet naar behoren functioneert. En voor KPN het zoveelste minnetje op de lange lijst van zaken die niet helemaal lekker lopen...!

Beste familieleden, vrienden en bekenden. Ik wil jullie vragen om alvast een datum in jullie agenda te noteren. Het gaat om dinsdag 1 mei 2051. Ik ben namelijk zojuist tot de conclusie gekomen dat ik op die dag zal overlijden. De advertentie voor publicatie na mijn sterfdag staat zelfs al op het internet. Luguber...? Welnee, eerder handig...! Zo kunnen jullie er alvast een beetje rekening mee houden en naar de dag toeleven. Overigens geef ik geen garantie dat ik het ook daadwerkelijk haal hoor. Sterker nog, ik ben er behoorlijk van overtuigd dat ik met mijn levensstijl de genoemde datum helemaal niet zal halen. Maar iedereen die benieuwd is naar zijn/haar eigen sterfdatum en die zelf wil gaan uitrekenen, kan gerust zijn/haar gang gaan...!

Elke supermarkt heeft zo'n beetje zijn eigen weggeefprul voor het WK voetbal. Bij vrijwel elke supermarkt kom je dus opdringerige kinderen tegen met zielige gezichtjes en een vragende blik in de ogen. Zouden die kinderen niet gewoon een vader of moeder hebben die deze prullaria kado krijgen bij de boodschappen en ze vervolgens aan hun kinderen geven? En zouden deze kinderen geen klasgenootjes of vriendjes hebben om de dubbele exemplaren mee te ruilen? Stonden kinderen vroeger ook bij de deuren van supermarkten om voetbalplaatjes te ruilen? Ik weet het allemaal niet zo precies, maar zodra ik de DekaMarkt uitloop krijg ik van links en rechts de vraag "Meneer, heeft u handjes?" Je zou na enkele bezoeken aan de betreffende supermarkt en een evenredig aantal maal die vraag te hebben aangehoord geneigd zijn om te antwoorden "Ja, wil je ze voelen?". Maar als klant van de DekaMarkt kom ik er eigenlijk nog netjes vanaf. Je zult maar klant van Albert Heijn zijn en bij elk supermarktbezoek te horen krijgen "Meneer, heeft u beesies?"

Toch wel grappig... De opkomst tijdens de verkiezingen van vorige week lag op alle waddeneilanden boven de 100 procent. Op Schiermonnikoog werd zelfs de hoogste opkomst van Nederland gemeten, namelijk 123,18 procent. In eerste instantie wekken deze cijfers wat verbazing, maar wie er wat verder over nadenkt realiseert zich dat het wel mogelijk is. Je mag namelijk voor de Tweede Kamerverkiezingen ook stemmen in een andere gemeente dan waarin je zelf woont. Dat is weliswaar een beetje omslachtig, maar het mag dus wel. Je dient dan eerst in je eigen gemeente een kiezerspas aan te vragen, deze pas wordt uitgereikt op vertoon van je stempas en je identiteitsbewijs. En met die kiezerspas mag je dan stemmen op een andere locatie in het land. Bijvoorbeeld op de waddeneilanden. En dat zijn nou net gebieden waar vaak veel toeristen komen. Dus ergens zijn die cijfers wel logisch te verklaren. Toch blijft het een grappig feitje. Wie verder de exacte uitslagen van de verkiezingen wil nalezen kan hiervoor terecht op www.kiesraad.nl.

Ik voel mij misleid. In de maling genomen. In de val gelokt. Ik ben diep teleurgesteld. Een paar weken geleden ontving ik een brief van Google, geadresseerd aan mijn bedrijf Bos Media Services. In de brief werd aan mij een unieke code ter beschikking gesteld die me recht gaf op 75 euro gratis advertentietegoed via Google Adwords. U kent ze wel, die kleine tekstadvertenties die verschijnen naast de zoekopdrachten in het venster van Google. En ook op een steeds groter aantal websites verschijnen, naast de reguliere content, dergelijke advertenties. Hierachter gaat een zeer geavanceerd systeem schuil waarmee Google miljoenen verdient. Dan kan er dus best 75 euro vanaf voor mij als kleine ondernemer, nietwaar? Het eerste addertje onder het gras bleek het bedrag voor de zogenaamde acceptatiekosten te zijn. Want wanneer je een account aanmaakt om te gaan adverteren, moet je ook meteen aangeven hoe de toekomstige betalingen dienen te geschieden. Dat ik uitsluitend mijn 75 euro gratis tegoed wil gebruiken en verder niet wens te adverteren, wordt daarbij genegeerd. Maar aangezien ik op elk willekeurig moment kan besluiten te stoppen met adverteren, hoef ik er alleen maar op te letten hoe snel mijn gratis tegoed is geconsumeerd en dan op de rem te trappen. Leuk, maar ik moet wel eerst 5 euro acceptatiekosten betalen. Maar goed, daar via overheen te komen, ik krijg er immers 75 euro aan advertentiebudget extra bij. Direct heb ik een advertentietekst opgesteld en een gebied gekozen om in te adverteren. Ik gaf als domeinnaam www.partyprovider.nl op. Maar dat mag niet van Google. Want de domeinnaam www.partyprovider.nl is doorgelinkt naar www.raimondbos.nl en ik dien dus die domeinnaam in de advertentie te zetten. Maar dat wil ik niet. Ik wil dat de mensen de naam www.partyprovider.nl gaan onthouden, want die naam ligt lekker in het gehoor. De enige mogelijkheid die ik heb is om deze domeinnaam een eigen website te geven, desnoods met dezelfde content als die andere website. Maar dan moet ik dus een extra hostingpakket in gebruik nemen en dat brengt onnodige extra kosten met zich mee. De adviseur die mij dit vanochtend allemaal telefonisch toelichtte heeft me ook uitgelegd dat het verstandig is om, vooral in het begin, mijn tariefbod wat te verhogen. Even uitleggen voor de minder ingewijden, je betaalt bij Google Adwords voor elke keer dat een internetgebruiker op jouw advertentie heeft geklikt. De hoogte van het bedrag bepaal je mede zelf, door een bod te doen. Zit je daarbij te laag, dan kan dit ertoe leiden dat je advertentie minder gemakkelijk wordt gevonden. Al met al lijkt het erop dat deze vorm van adverteren voor de kleine zelfstandige, die in feite al helemaal geen budget voor adverteren heeft vastgesteld, behoorlijk moeilijk bereikbaar is. Ik heb nu een Google Adwords account met 80 euro tegoed erop die ik niet kan gebruiken op de wijze die ik in gedachten had. Ik ga er nog even over nadenken op welke manier ik ze dat geld dan alsnog afhandig ga maken. Dat zal tevens de laatste fase zijn in de samenwerking tussen Bos Media Services en Google Adwords. Want organisaties die zo'n doolhof van onduidelijkheid creëren zijn niet de partners waarmee ik zaken wens te doen...!

Mijn vandaag behaalde omzet tijdens de kofferbakmarkt vormt enigszins een domper op het weekeinde. Vorig jaar heb ik ook een dag lang op de dorpsweide van Wijk aan Zee gestaan en toen liep de verkoop best aardig. Dit jaar klaagde menig deelnemer over de tegenvallende omzet. Er waren veel kijkers, maar weinig kopers. Op zich lag het dus niet zozeer aan mij of aan mijn handel. Sterker nog, een dame uit Amsterdam verbaasde zich over het feit dat ik het niet heel druk had, gezien hetgeen ik te bieden had en vooral gezien de prijsstelling. Ze kon zelf echter voor slechts drie euro bij me besteden, omdat ze simpelweg niet meer geld op zak had. Waarschijnlijk is dat voor de meeste mensen het probleem, het geld is gewoon hier en daar nogal op. Voor mij waren er drie hoogtepunten in het marktavontuur. Allereerst de verkoop van een doos met zaken die ik jaren geleden van iemand gratis kreeg. Vervolgens de vondst van een cd-single die al veel te lang in mijn collectie ontbrak bij een collega-handelaar. Naar de betreffende cd-single was ik al een tijdje op zoek en nu opeens was 'ie daar dan. Tenslotte aan het eind van de middag de verkoop van een set speakers, die ik enkele jaren geleden zelf kocht op de vrijmarkt tijdens Koninginnedag. Het bedrag dat ik vandaag kreeg voor deze speakers was gelijk aan het bedrag dat ik er destijds voor betaalde! Al met al kwam de totaalstand, na aftrek van het geld dat nodig was om de marktplaats te huren, niet boven de elf euro. Geen vetpot, zeker niet wanneer je je realiseert dat ik vandaag negen uur lang in touw ben geweest en ook gisteren de nodige tijd heb geïnvesteerd in het volladen van de auto. En morgen wacht me nog wat uitzoekwerk, dus al met al scoor ik een karig uurloon van slechts één euro. Oké, een kofferbakmarkt is niet bedoeld om een uurloon mee te genereren, maar vorig jaar was de omzet toch een stuk hoger. Nou ja, ik heb me in elk geval prima vermaakt en mijn zondag was aldus lekker gevarieerd...!

Morgen is de maandelijkse kofferbakmarkt in Wijk aan Zee. Deze markt bestaat inmiddels vijf jaar en is elk jaar een groot succes. Het concept is vrij simpel. Tegen betaling mag je met je auto, camper of bestelbus de dorpsweide oprijden en op een aangewezen plek je voertuig parkeren. Op die plek pak je de handel uit die je hebt meegebracht en die probeer je gedurende de dag aan de bezoekers van de markt te verkopen. Uitsluitend tweedehands goederen worden er verkocht en als je mazzel hebt dan hou je er nog iets aan over. Zo niet, dan heb je over het algemeen wel een leuke dag gehad. Ik hoef me dit keer geen zorgen te maken over de zon, want die zal naar verwachting niet echt te zien zijn. Het wordt waarschijnlijk ongeveer 18 graden met vrijwel geen wind, in elk geval minder dan kracht drie. Dat lijkt me perfect weer voor een rommelmarkt. Bij teveel wind waaien je spullen weg, bij teveel zon blijven de klanten weg. Die liggen dan lever op het strand te bakken, in plaats van te komen kijken naar de koopwaar. Ook hoef ik me waarschijnlijk niet van boven tot onder in te smeren met zonnebrandolie, hetgeen de kosten een beetje beperkt. Een gemakkelijke tuinstoel, wat flesjes water en wat broodjes is voldoende. Daar kom ik de dag dan wel mee door. Zien we elkaar morgen...?

"Bah", verzuchtte Masja toen ze zojuist de tv-gids bekeek. Haar volgende tekst was "Niets leuks...". Vrijdagavond 20:30 uur en niets leuks op televisie...? Dat klinkt als een typisch geval van WK voetbal. Tijdens dergelijke evenementen doen televisiezenders meestal niet veel moeite om de concurrentie aan te gaan. Kansloze zaak, bij voorbaat een verloren strijd. En als je dan, zoals wij, niet bijzonder veel interesse hebt in het voetbal, dan blijft er meestal weinig over. Gelukkig hebben wij de afgelopen maanden onze voorzorgsmaatregelen al genomen. We hebben een hele stapel dvd's in huis, die we her en der verzameld hebben op rommelmarkten en in winkels. Laat het WK voetbal maar zijn gang gaan, wij vermaken ons evengoed wel...!

Van de zes huwelijken die vorig jaar in mijn kennissenkring werden gesloten is er alweer één gestrand. Toen de bruid haar ja-woord gaf was ze ervan overtuigd dat de man die naast haar stond "de ware" was, maar amper vier maanden later was die overtuiging al lang zo sterk niet meer. Zonder veel gedoe zijn ze na een goed gesprek als vrienden uit elkaar gegaan. Zie hier één van de redenen voor mij om niet getrouwd te zijn. Het voorval deed me denken aan een uitspraak die ik vorig jaar las in een interview. "Ik geloof niet in één ware. Volgens mij is er voor elke levensfase een andere geschikte partner", luidde het citaat. En in die gedachte kan ik me prima vinden. Immers, niets is veranderlijker dan de mens. Hoe kun je nu al bepalen wat je gevoelens volgend jaar zullen zijn? Persoonlijk leef ik met de dag en bepaal ik elke dag opnieuw in hoeverre ik mijn koers bijstel. Een huwelijk past niet echt in die strategie, je belooft elkaar dan immers eeuwige trouw. Eeuwig hoeft soms maar een paar dagen te duren, zo leren ons de showbizz huwelijken. Of, zoals hierboven omschreven, een maand of vier. Gek toch, soms lijken korte periodes een eeuwigheid te duren, terwijl op andere momenten de eeuwigheid voorbij vliegt in zeer korte tijd...!

Dit is niet zomaar een bericht. Dit is een officiële peiling. Vandaag is namelijk de dag van de verkiezingen en daarom wil ik even wat meningen peilen. Het gaat om de vraag of stemmen nut heeft. Sterker nog, de vraag of niet stemmen wellicht beter is dan wel stemmen, werpt zich op. Let wel, dit is niet mijn eigen vraag, maar de vraag die iemand anders al heeft gesteld. En waarop een heel stellig antwoord is gekomen. De argumenten die erbij worden aangedragen zijn zeer overtuigend. Ik wil graag van de lezers van deze bijdrage weten hoe zij erover denken. Maar reageer uitsluitend nadat je de argumenten hebt gelezen. Het kost even wat moeite, maar het lijkt me wel van belang. Surf even naar www.stemniet.nl en bekijk daar de beweegredenen van de mensen die deze website hebben opgezet. Ik hoor graag de reacties...!

In allerlei documenten over het winkelcentrum van Beverwijk kom ik de laatste jaren de termen 'funshoppen' en 'runshoppen' tegen. Deze termen worden gebruikt om aan te duiden of een winkelgebied is bedoeld voor het winkelen als 'uitje' of voor het halen van de dagelijkse boodschappen. Wil je even snel wat noodzakelijke dingen in huis halen, dan wordt gesproken over 'runshoppen', terwijl het 'funshoppen' meer bedoeld is als een wat uitgebreidere tijdsbesteding. Je zou ook kunnen volstaan met de begrippen 'winkels voor mannen' en 'winkels voor vrouwen'. Hoewel, dat heeft ook weer zijn beperkingen, want in mijn visie bestaan winkels voor vrouwen in feite niet en is elke winkel een 'runshop'. Winkelen is voor vrouwen kennelijk net zoiets als punniken, zeilen of tuinieren. Het is een hobby waaraan je tijd (en geld!) besteed om er een lekker gevoel aan over te houden. Voor mij is winkelen het bezoeken van een winkel om datgene aan te schaffen wat ik mij voorgenomen had aan te schaffen. Of niet, want als het product dat ik had willen kopen niet voorradig is of me bij nader inzien niet zo bevalt, dan koop ik niets. Vrouwen hebben een heel andere werkwijze. Ze gaan zonder enig doel naar een winkel toe en komen terug met iets, ongeacht nut en noodzaak van het gekochte project. Daarom is het verstandiger de financiën altijd door een man te laten bewaken, want impulsaankopen worden daarmee voor een belangrijk deel uitgesloten. Ter illustratie van deze gedachte plaats ik hierbij de foto van onze voerbakjes voor de kat. Negen jaar geleden kocht ik bij het asiel in IJmuiden drie katten. Voor elke kat kreeg ik een doos mee met daarin wat leuke brochures en een voerbakje. Een donkergroen, plastic voerbakje dat uitstekend voldeed en nog steeds dienst doet. Ik hoefde destijds alleen maar te zorgen voor een goede waterbak en daarmee was de zaak geregeld. Inmiddels zijn de drie katten van toen allemaal overleden, nu woont Dara bij ons. Dara is pas drie jaar oud, dus voorlopig gaan we ervan uit dat ze nog een tijdje blijft. Dara heeft aanvankelijk ook gebruik gemaakt van het groene voerbakje, maar toen kwam een vriendin op visite en zij schonk ons een nieuw voerbakje voor Dara. Een beeldje van een kat met daaraan een ring met een uitneembaar metalen bakje. Handig! Je zou zeggen dat we met twee voerbakjes en een grote waterbak volledig in onze behoefte voorzien waren, maar kennelijk was dat niet het geval. Want Masja besloot om bij een bouwmarkt twee porceleinen voerbakjes te kopen. Het doel hiervan ontging me volledig, maar Masja vond dat het zo moest zijn. Ik besloot me er verder niet om te bekommeren en sindsdien hadden we vier voerbakjes, waarbij moet worden opgemerkt dat er ook nog steeds ergens een extra groen bakje moet zijn als reserve (het derde exemplaar was in de loop der jaren gesneuveld) in een kast. Recent waren Masja en ik in Disneyland Parijs. Daar heb je heel veel winkeltjes met heel veel Disneyspullen. Je koopt er speelgoed, prulletjes voor in je huis, gebruiksvoorwerpen, enzovoort. En ook voerbakjes voor kat of hond. En ja hoor...! Er werd een voerbakje voor de kat aangeschaft. Want Dara moest natuurlijk ook meegenieten van het Disneyfeest. Tegen elke realiteitszin in hebben we nu dus vijf voerbakjes voor de kat. Ik begrijp nog steeds niet waarom, maar dat schijnt verder ook geen factor van betekenis te zijn. Ik hoop hiermee wel te hebben verduidelijkt dat mannen een andere kijk op winkelen hebben dan vrouwen...!

Vrouwen doen veel onbegrijpelijke dingen. Het gebruiken van mascara is daar een voorbeeld van. Met een soort kwastje smeren ze een donkere substantie op hun wimpers. Een substantie die ze na afloop van de dag weer verwijderen met speciale chemicaliën. Dat extra kleurtje op de wimpers moet een soort verfraaiing van het gezicht voorstellen, maar is vaker een verminking. Want regelmatig zie ik dames rondwandelen met een mascara die uiteenvalt in kleine bolletjes. Die bolletjes hangen dan als een soort ongewenste druppel aan een haartje of, erger nog, ze bevinden zich ergens op de wang. Het nut ontgaat mij, evenals de schoonheid ervan. Mensen moeten vooral mooi zijn vanuit zichzelf, niet vanuit een flesje met te korrelige substantie...

Sinds een week beschik ik over een andere computer. Deze computer is uitgerust met het besturingssysteem Windows 7 en met de nieuwe versies van onder meer Word en Excel. Al deze computerprogramma's worden geleverd door Microsoft en zijn permanent aan vernieuwing onderhevig. Vernieuwen is natuurlijk mooi, maar het moet niet te gek worden. Stel je je eens voor dat je in je auto stapt en dat de bediening van je vertrouwde voertuig compleet is omgegooid. Door een druk op het gaspedaal gaat de auto niet sneller rijden, maar gaat de verlichting branden. En door aan de handrem te trekken gaan de ramen omlaag. Wanneer je denkt de ruitenwisser in te schakelen blijken de alarmlichten te gaan branden en remmen moet voortaan door middel van een druk op de knop die voorheen de aansteker in werking stelde. Zo ongeveer voel ik mij achter mijn nieuwe computer. Microsoft heeft namelijk alle voor de hand liggende knoppen gewijzigd en een geheel nieuwe indeling gemaakt. Mensen die al gebruik maakten van Windows Vista zullen dit probleem herkennen, want ook toen speelde het al. Maar omdat ik een versie heb overgeslagen en direct vanuit Windows XP overgestapt ben naar Windows 7, word ik nu pas met deze problematiek geconfronteerd. Waar mijn nieuwe computer op snelheid duidelijk een flinke stap voorwaarts is, ben ik die extra tijd ook meteen weer kwijt omdat ik alles opnieuw moet gaan uitvogelen...!